4 mei gedicht van Teun Horstink
In stilte dragen wij de namen,
Van wie geen stem meer heeft.
Verwaaid in verre jaren,
maar nooit door ons vergeten.
De avond houdt haar adem in,
De klok slaat langzaam acht.
Een ogenblik van samen zijn,
waarin hun namen worden herdacht.
Geen woorden vullen deze tijd,
geen haast, geen luid geluid.
Alleen het zachte weten, dat vrede groeit,
uit rouw en huid.
Zij gaven wat zij hadden,
hun morgen, voor ons vandaag.
En in die stille erfenis,
ligt onze diepe vraag.
Hoe leven wij hun dromen voort,
hoe waken wij hun licht?
Door klein en groot, door elke dag
In menselijkheid en plicht?
Dus staan wij hier, in stilte sterk,
verbonden, hand in hand.
En fluisteren hun namen zacht,
door heel het vrije, land.